Pasaban os anos devagar, fuxían as ilusións e a morte romántica non chegaba, perdéndose na vista a miríada de grans do reloxo de area. Na memoria, as lembranzas difuminábanse catro décadas atrás. O seu corpo permanecía intacto, dentro dunha burbulla onde o descorrer era máis lento. A súa única solución sería marchar para unha estrela esvaecida. De cando en vez bota un ollo á terra, por iso dos indicios nocturnos (a partires das 4.40) dunha migalla de morriña inconexa.

10/12/2006


Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que en día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madanela na pasión.
«Señor, que todo o podedes,
-pedinlle unha vez a Dios-
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición».
E doumo Dios e arrinqueino,
mais... ¿quen pensara...? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen que era delor;
soupen só que non sei que me faltaba
en donde o cravo faltou,
e seica, seica tiven soidades
daquela pena... ¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quen o entenderá, Señor...!

6 Comments:

Blogger O principiño da estrela do lado said...

xa se sabe... menos mal que nos queda o tempo, ese "aliado" que vai cicatrizando as feridas dos cravos que a vida nos vai deixando no corazón... aínda que eu sempre digo que doen máis as feridas da alma cás do corazón... xa que esas non se curan nunca...
Apertas neniño...

3:41 da tarde

 
Blogger amarante said...

En efecto, sempre terei o tempo para que se vaia difuminando a dor. E se queda ferida a alma?nunca a poderei curar?

moitas grazas

10:37 da tarde

 
Blogger O principiño da estrela do lado said...

Pois non, esas feridas nunca se curan, pero aprendes a vivir con elas, e despois xa non doen con rabia, senón que se acostuma un a esa dor e convértese nunha dor veciña, próxima... aínda que segue a ser dor...

8:12 da manhã

 
Blogger Las Vaporosas said...

El tiempo, ese gran aliado...De todas formas después de dejar mil veces que el tiempo haga, creo q a veces es mejor tomar la iniciativa. La satisfaccion de haber superado algo con el paso de los dias es reconfortante, pero lo es más si antes de darnos cuenta de que el tiempo ha pasado nos damos cuenta de q a veces nosotros sin esperar somos capaces de superarlo.No te rindas.

La más engañada

1:18 da tarde

 
Anonymous bo said...

Si, pero eu son da opinión de que non podes pasar da dor asi por asi, non tes que forzarte aos dous días e ser a persoa máis feliz e máis activa do mundo, porque te estás enganando... o que non quere dicir que teñas que estar de luto... pero se te enganas nalgún momento terás que reventar...

10:09 da manhã

 
Anonymous Anónimo said...

Ilusos.
Pero, Vós pensades, que a dor das feridas (tanto me ten que sexan da ialma coma do corazón) se curan?.
NON amiguiños....non se curan...láian toda a vida.
O que pasa é, que se aprende a viver con elas.

8:05 da tarde

 

Enviar um comentário

<< Home

 
adopt your own virtual pet!